Wanneer ben je te oud om jong te zijn?

“Net zoals Monica Geuze”, zegt mijn collega terwijl we samen naar ons kantoor lopen.
“Als wie?” vraag ik.
“Monica Geuze.”
“Wie is Monica Geuze?”
Mijn collega kijkt me van opzij aan.
“Monica. De vlogger.”
Ik schud mijn hoofd.
“De tv-presentatrice,” probeert ze te verduidelijken. “DJ. Ex van Lars Veldwijk.”
Ik schud weer mijn hoofd. “Nope, sorry. Geen belletjes.”
“Hmmm, misschien is ze ook meer iets van de jeugd van nu. Van mijn generatie.”
“Ben jij de jeugd van nu? Je wordt over twee maanden dertig.”

Ouder worden

Als 43-jarige heb ik verschillende ervaringen waaruit blijkt dat ik ouder word. Het moment dat ik voor het eerst aangesproken werd met “u”. Het aflopen van mijn Cultureel Jongeren Paspoort. Het besef dat de huidige twintigjarigen nog niet eens geboren waren toen twee vliegtuigen het WTC in New York doorboorden. Het signaleren van mijn eerste grijze haar toen ik voor de spiegel mijn tanden stond te poetsen. En natuurlijk bovenstaand gesprek waarin ik voor het eerst hoorde van een vlogger die al jaren door honderdduizenden Nederlandse jongeren wordt gevolgd.
Dat ik ouder aan het worden ben, moge dus duidelijk zijn. Maar wanneer houd je op met het zijn van “de jeugd van nu”? Wanneer verschuif je van categorie jongere naar categorie oudere?

(G)een Jonge Remonstrant

Wat deze vraag met de Remonstrantse Gemeente Utrecht (RGU) te maken heeft? Met het vinden van mijn plek in de gemeente. Want als de vraag: “Wanneer ben je geen jongere meer?” ergens speelt, dan is dat voor mij nu in de kerk.
Twee jaar geleden werd ik vriend van de RGU. Vanwege dit feit én vanwege mijn leeftijd werd ik gevraagd voor een artikel in de Trouw over het “onverwachtse succes van de Utrechtse remonstranten” die er dat jaar tientallen nieuwe leden bijkregen waaronder “opvallend veel jonge mensen […] zoals Kim Henkels de Lange (41)”. Het stond er echt zo.
Als veertiger-en-een-beetje ben ik ook nog steeds welkom bij bijeenkomsten en activiteiten van een subgroep van de RGU: de Jonge Remonstranten.
Voor de aanstaande Taizé-reis in augustus ben ik daarentegen wel te oud; de maximumleeftijd voor deelnemers is 35. Op zich niet verwonderlijk aangezien de landelijke jongerengemeente van de Remonstranten, de Jongeren van Arminius, deze reis organiseert.
Het riep bij mij echter wel de vraag op: wanneer breekt het moment aan dat ik de eer aan mezelf moet houden en moet concluderen: “Ik ben geen jonge remonstrant meer”? Maar ook: zijn er dan ook groepen waarin alleen 35-plussers welkom zijn? Maar bovenal: waarom werkt de RGU eigenlijk met leeftijdsgroepen?

Wanneer ben je te oud om jong te zijn?

Ik begrijp dat mensen binnen een gemeenschap zoeken naar eigenschappen die de ander met ons verbindt. Maar moet leeftijd zo’n eigenschap zijn? Want wanneer ben je te oud om jong te zijn? Is dat wanneer je een bepaalde kalenderleeftijd hebt bereikt? Wanneer het grijze plukje is uitgebreid tot de hele haardos? Wanneer je Monica Geuze niet kent?