Vogelspotten, ‘PRRRT PRRRT FLAP FLAP’.
Geschreven door Ineke Ludikhuize
Een tijdje terug ging ik met mijn kleindochter en schoondochter naar PRRRT PRRRT FLAP FLAP, een muzikale theatervoorstelling van MAAS over twee vogelspotters. Voor vogelspotten moet je geduld hebben. En ook een beetje geluk. Het is heel lang wachten en ‘Wachten duurt lang’ zongen Bert en Ernie veertig jaar geleden al. Een vervelend klusje dat wachten. Maar al vogelspottend krijgen de twee lol in dat wachten en alle kinderen en volwassenen in het publiek ook. Er gebeurt niks. De twee acteurs hebben weinig tekst.
Hoor je wat? Nee. Zie je wat? Nee. O daar! Nee toch niet. Enzovoort. Ondertussen kun je met elkaar zingen als een vogel, wijzen en prrrt prrrt flap flap roepen als je denkt dat er ergens een vogel zit. Zo wordt wachten leuk en duurt het kort (om nog maar eens Bert en Ernie te citeren).
Geduld
Leve ons geduld, dat was mijn conclusie aan het einde van de voorstelling. Ik denk er nog vaak aan als ik ergens ongeduldig aan het wachten ben op iets of iemand. Prrt prrt flap flap spreek ik mezelf dan toe.
Het allerleukste is dat – als er echt nergens een vogel te bekennen is – je jezelf in een vogel kunt veranderen. Trek twee lange roze handschoenen aan, houd je handen in de vorm van een vogelkop met snavel, spreid je armen en je bent twee flamingo’s.
Weer thuis plakten we twee wc-rollen tegen elkaar. We deden het prrt prrrt flap flap elastiek, dat we na afloop van de voorstelling kregen, om de rollen heen en zo konden we zelf vogelspotter worden.
Heerlijk, dat wachten
