Hoe kijk ik
Geschreven door Johanneke Ausems
Afgelopen zondag keek ik Zomergasten met psychiater Jim van Os. Zijn speciale aandacht heeft psychose, waar er vaak een andere waarheid wordt waargenomen door iemand. We zijn geneigd om dat gedrag meteen te categoriseren in goed en fout. In een filmfragment wat hij had meegenomen ging het over een man die zei dat hij zijn snor had afgeschoren. De persoon met wie hij was keek hem aan alsof ze vuur zag branden, hij had nooit een snor gehad! De film liet verder in het ongewisse wat nu de waarheid was. Was er nou wel of geen snor geweest? Ik werd geraakt door de opening die er ontstond in het gesprek daarna. Want was er wel een waarheid? En zijn we niet geneigd om heel snel te denken dat ons denkkader wel de juiste zal zijn? Dat degene met afwijkend gedrag wel snel bestempeld wordt als gek of anders.
Openstellen en blijven nadenken
In mei schreef ik samen met een aantal mede Geertekerkers mijn belijdenis. We kwamen in een aantal sessies in de kerk bijeen onder leiding van Marthe en Claartje. We namen de tijd voor elkaars verhalen en het viel op dat die even zoveel verschillen als overeenkomsten hadden. Zowel in stijl, in wat voor ons belangrijk was en in wat we geloofden. Er was veel aandacht en respect voor elkaars wijze. Het voelde voor mij als een verademing om niet afgerekend te worden op wat je gelooft en of dat wel het juiste is. Of hoe goed je dat belijdt. Naarmate ik meer eigen woorden gaf aan mijn geloof, kon ik sterk voelen dat dit voor mij, in dit moment zo is. Maar dat dit ook morgen weer kan veranderen. Dat door in contact te zijn met de wereld om mij heen en me open te stellen voor de verhalen van anderen, mijn geloof zich steeds opnieuw verdiept en nieuwe afslagen krijgt. En niet alleen het geloof, maar ook het leven ervaar ik zo. Dat ik steeds door de verhalen en ervaringen van anderen blijf nadenken en voelen wat er nog meer is.
Een ander perspectief
Voor mij voelde het als een verrijking om in de belijdenissen van de anderen een ander perspectief te horen, om daar inspiratie op te doen voor wat ik zelf geloofde en de ruimte te voelen om steeds opnieuw te kijken. Zonder meteen te oordelen of dit de waarheid wel is.
