Het kleine goede
Geschreven door Kim Henkels de Lange
Groene dag
“Hè, wat een mooie groene dag is het vandaag!” zegt een man opgewekt tegen me met wie ik tegelijkertijd de draaideur instap om het ziekenhuis binnen te gaan.
Het was een vrijdag in november. Zo’n echte. Met grijs weer, regen en harde wind waar je met je fiets doorheen moet om op je werk te komen. Het was een drukke werkweek geweest in het ziekenhuis. Eigenlijk net iets te druk waardoor de nachten soms lang waren omdat gedachten en overpeinzingen me wakker hielden. Ik was moe en in gedachten verzonken en keek de man niet-begrijpend aan.
“Een groene dag?” vraag ik. “Ja, een mooie groene dag” zegt hij met een glimlach. Ik werp een blik over mijn schouder, naar het natte, grijze buiten en kijk hem weer niet begrijpend aan. “Je kleding!” zegt hij met vrolijke ogen.
Ik kijk naar beneden en zie mijn zeegroene schoenen, mijn grasgroene broek, mijn groenblauwe jas en de grijsgroene banden van mij rugtas. Er komt een glimlach op mijn gezicht en de man ziet dat ik hem eindelijk begrijp: “Zie, een groene dag. Een mooie groene dag! Geniet ervan!” zegt hij lachend en loopt dan vlotte tred de hal in van het ziekenhuis.
Ik kijk hem nog even na en terwijl ik daarna naar mijn werkplek loop, wordt mijn glimlach groter.
Het kleine goede
Een paar uur later sta ik opnieuw in de hal van het ziekenhuis. Dit keer in de rij van de koffiecorner voor goede koffie. Ik sta er nog maar net, als ik achter mij ineens blij mijn naam hoor. Het blijkt een oud-collega die achter mij aansluit in de koffie-rij. We kletsen wat en als ik aan de beurt ben, zegt hij: “Ik trakteer”.
“Als iets troost is, dan is het dat kleine goede dat zo dicht bij vriendelijkheid zit. Het is de mens die er voor u is. De mens die iets voor u doet. Iets kleins. Iets ogenschijnlijk onschuldigs. Iets dat vermoedelijk geen moeite kost en dat zomaar, met een knippering van het oog, aan de aandacht ontsnapt. Een glimlach, een hand, een schouderklopje. Iets heel klein menselijks, maar iets dat zo wezenlijk is voor het menselijk bestaan.” Aldus Dirk de Wachter in zijn boek Vertroostingen.
Op een grijze dag waarop ik met een vermoeid en somber gemoed het bed uitstapte, liep ik na die koffie voor de tweede keer met een glimlach naar mijn werkplek. Opgetild door twee mooie ontmoetingen met mensen die iets ogenschijnlijks onschuldigs voor me deden. Iets dat hen vermoedelijk geen moeite kostte en dat met een knippering van mijn ogen aan mijn aandacht had kunnen ontsnappen. Maar dat gelukkig niet heeft gedaan.
