Goedemorgen

5 jaar geleden fietste ik voor het eerst vanuit Utrecht door het Maximapark naar Vleuten. Ik had een nieuwe baan daar gekregen en genoot ervan om door het groen te fietsen. Na een tijdje merkte ik op dat er elke dag rond hetzelfde tijdstip een man daar zijn dagelijkse ommetje liep. Deze heer keek mij indringend aan en groette mij vriendelijk met een goedemorgen. Elke dag, zelfde tijd, zelfde groet. Het ontroerde me omdat deze man in zijn doen en laten op mijn vader leek die toen nog niet zo lang overleden was. Hij had dit ook kunnen doen. Ik raakte gehecht aan dat kleine moment in de ochtend. Iemand die in die paar seconden je echt een goede dag wenste en die spontaan een lach op je gezicht toverde. 

Ik vertelde erover tegen een collega, en ook zij kende deze man en kon genieten van het momentje in de ochtend. Algauw breidde dit zich uit, er bleken heel wat mensen in Vleuten te zijn die deze man ’s ochtends zien en gesteld raakten op zijn groet in de ochtend. Ieder met zijn eigen verhaal en gedachten hierbij. Na een vakantie werd er uitgekeken naar de groet. We vertrokken op tijd vanuit huis zodat we het moment niet zouden mislopen, en als hij er eens niet was maakten we ons zorgen.  

Enige tijd later bleek dat het groeten ook was overgeslagen op de jeugd die ’s ochtends door het park naar school fietst. Regelmatig stoppen er hele groepen jongeren die even met hem kletsen. Voor iedereen heeft hij een kort woordje en daarna loopt hij weer verder. 

Toen ons kantoor verhuisde naar een andere plek miste ik het ritje door het park. De oprechte goedemorgen door weer en wind. Gelukkig hoorde ik van anderen dat hij er nog steeds liep en hielden ze mij soms nog op de hoogte. 

Nu een jaar verder is mijn kantoor weer terugverhuisd en fiets ik weer door het park. Zou hij er nog zijn? En jawel hoor, hij is er nog steeds. Inmiddels deelt hij behalve een goedemorgen ook een high five uit. Ik kan er dagelijks van genieten en vele met mij. 

Het enige wat mij nog puzzelt is of zijn familie eigenlijk wel op de hoogte is van hoeveel vreugde deze man elke dag met één simpel woord in het Maximapark brengt…