God schiep schemer en avondrood

Afgelopen zaterdag vond er een feestelijk huwelijk plaats bij ons in de Geertekerk. Er lag een roze loper bij de ingang van de kerk. Een grote Regenboogvlag werd gehesen. De dresscode was volgens de transkleuren: roze, wit en lichtblauw.

Zouden onze gasten wel naar een kerkdienst willen komen, vroeg het bruidspaar zich tevoren af? Niet zo gek als je bedenkt dat velen vroeger (en soms nog) niet welkom waren, uitgesloten werden, ‘genezen’ moesten worden door kerkelijk dogma’s, denken en oordelen. 

Gelukkig is die tijd voorbij zou je willen denken. Maar de maatschappelijke wind die waait in Nederland en ver erbuiten verhardt.  Mijn collega met een bijzondere zending als LHBTI+ predikant, Wielie Elhorst, was er ook. Hij vertelde mij na afloop van de dienst dat, hoewel de maatschappelijke wind inderdaad verhardt, hij juist positief is over de ruimte die in veel kerken voor elkaar wordt gemaakt. Hopelijk blijft dat zo en zet dat alleen maar door. We zijn tenslotte allemaal Gods mensenkinderen, nietwaar?

Mij valt op dat mensen al gauw kunnen zeggen: ik snap het allemaal niet meer hoor. Vroeger was het allemaal simpel. Dit vind ik allemaal zo ingewikkeld. 
Je kunt je afvragen of het ertoe doet of jij een ander helemaal kunt volgen of niet. Het gaat erom dat je elkaar respecteert en open en nieuwsgierig blijft naar elkaar. Ook als mensen niet op je lijken. Zij zullen jou waarschijnlijk ook nooit helemaal snappen. 

Het argument dat je vaker (uit een een deel van de religieuze hoek) hoort:  God schiep man en vrouw, dat is toch helder?, wordt prachtig weerlegd door dichter David Gate in zijn gedicht They/Them

If God created the night & the day
& the dawn, of course
& the dusk
& the tangerine rosepink sunset
& the infant bright of morning
& the deep amethyst twilight 

then to perceive the world in binary
is to forego knowledge of the divine.

Amen!