De schoonheid van het alledaagse

Nog kunnen genieten van leven en wereld 

Het is half acht in de ochtend. Ik zit op de bank. Ik kijk naar links. Op de grond staan de bloemen die mijn vriendin kortgeleden heeft meegebracht. Zij heeft het me wel verteld, maar ik ben hun naam vergeten. Eigenlijk interesseert zo’n naam me niet zo. Wel voel ik een grote dankbaarheid dat ik zo kan genieten van deze bloemen. Op dit moment schittert de wereld voor mij in al haar schoonheid. Maar bloemen zíjn er toch juist voor ons mensen om te schitteren!?, piept een scherp stemmetje in mijn hoofd. Daar hoef je dan toch niet zo dankbaar voor te zijn!? Het is zo voor de hand liggend! Ik aarzel. Wel een beetje mee eens. Misschien kan ik beter zeggen dat ik dankbaar ben dat ik ondanks alles nog steeds kan genieten van het leven en de wereld.  

De schoonheid van dorre bladeren 

Nu ik dit zo opschrijf, merk ik dat ik eigenlijk nog wat anders bedoel. Ik voel een grote dankbaarheid dat ik in de loop van mijn leven steeds meer ben gaan genieten van heel gewone, alledaagse dingen. Dus niet zozeer genieten van de schoonheid van prachtige bloemen of schitterende zonsondergangen, maar ook van de schoonheid van dorre bladeren of rottende appels, van een draaiend fietswiel, een kapotte spaak, een verroeste spijker, verfomfaaide laarzen, een rij gekreukelde schoenen. Ik ervaar dit als een geschenk dat mij om niet ten deel is gevallen. 

Schittering en tranen vloeien naadloos in elkaar over  

Vanmorgen vroeg in bed, ik was nog maar net wakker, keek ik naar mijn rechterhand en zag ineens de schoonheid ervan, de gerimpelde huid, de vingers, de duim. Schitterend! Het was alsof ik er voor de eerste keer echt naar keek! Op de achtergrond begon zich overigens al gauw een enigszins dreigende vervreemding te roeren. Ik zat tenslotte naar mijn eigen lichaam te kijken als zou het een kunstwerk zijn dat buiten mij staat. Helaas weet ik uit eigen ervaring dat dit, naast die verrukking, ook een bijna bodemloze angst kan oproepen. Misschien is dit wel een mooi voorbeeld van de complexiteit, de ingewikkeldheid, de in- en omwikkeling van het menselijk leven. Schittering en tranen vloeien naadloos in elkaar over. 

Het goddelijke karakter van zelfs de meest alledaagse dingen  

Terug naar de schoonheid. De schoonheid van het alledaagse, het gewone, het onopvallende, het vanzelfsprekende, het lelijke, het onooglijke. Hier verschijnt God. De Amerikaanse theoloog/filosoof John D. Caputo zegt het zo: “Het goddelijke karakter van zelfs de meest alledaagse dingen komt aan het licht op het moment dat zij niet langer een middel zijn tot een doel, op het moment dat we niet meer vragen naar het waarom, maar ze beschouwen als ‘vol van genade’.” (Zie de boekomslag en p.47 van zijn boek Hopeloos hoopvol). 

Tot slot 

 Het zelf ervaren van het goddelijk karakter van de meest alledaagse dingen kun je weliswaar niet afdwingen, maar je kunt je er wel voor open stellen. Dat het mij in de loop van mijn leven steeds meer is overkomen, beschouw ik als genade die mij geschonken is.