Bidden voor een ander

In mijn werk als geestelijk verzorger vragen mensen regelmatig of ik wil bidden. Ook bid ik tijdens huiskamervieringen en in kerkdiensten van onze huizen. In het begin vond ik dat spannend en moeilijk. Ik had er weinig ervaring mee. Hardop bidden voor een gehoor of één persoon is iets totaal anders dan een stil, persoonlijk gebed in de beslotenheid van eigen ruimte.

Torenvalk

Om te leren bidden voor een ander/anderen ben ik veel gebeden gaan lezen. Prachtige teksten uit verschillende bronnen. Ik probeerde deze uit mijn hoofd te leren. Maar als ik in een viering of bij mensen op de kamer moest bidden, was ik op slag de woorden kwijt. Bidden heeft voor mij met concentratie, focus, te maken. Dat ik me kan richten op de stilte, op God, op de verbinding die ik probeer te ervaren. En dat lukte niet goed als ik het voor anderen moest doen. Ik sprak hierover met mijn collega. Een geestelijk verzorger die het Remonstrants Seminarie heeft doorlopen. Zij vertelde dat één van haar medestudenten het beeld van de torenvalk (roofvogel) introduceerde. De torenvalk ‘bidt’: de vogel stijgt op. Hangt stil in de lucht. Zoomt in op wat voor hem belangrijk is. De wind komt onder haar vleugels’.

Focus

Mijn collega zei: ‘door te bidden, bewust uit de versnelling van het dagelijkse leven te gaan, stil te worden, kun je je focussen op wat echt belangrijk is. Dat lijkt op opstijgen, wachten in stilte, inzoomen, en de wind onder je vleugels voelen, waardoor je verbinding kunt ervaren met het Heilige’.

Na ons gesprek besloot ik één van de predikanten van de Geertekerk te observeren. Het beeld van de torenvalk kwam direct boven. De dominee sluit haar ogen en laat vaak stiltes vallen (stijgt op, keert naar binnen, focus). En het lijkt of het daarna gaat stromen (de wind onder haar vleugels): woorden die – in ieder geval mij – diep raken.

Verbinding maken

Toen ben ik gewoon gaan oefenen. In stil worden voor een publiek of bij één persoon op de kamer. In naar binnen keren waar anderen bij zijn, inzoomen op wat belangrijk is. Zo leerde ik contact – verbinding – te maken met de ander/anderen. Hierdoor leek het Heilige dichterbij te komen. En zo gingen de woorden stromen. Woorden waarin de mensen zich herkennen. Woorden die hun gevoelens- en gedachten reflecteren. Woorden die steun, troost en kracht geven…..

Ik leerde bidden voor een ander.