“Als de ziele luistert” (1859) 

Een inspiratie geschreven door dit gedicht van Guido Gezelle en een boek over uitspraken van Rabbijn Soetendorp. Het gedicht, onder andere heel ingetogen op muziek gezet door Catharina van Rennes, is een reflectie op spiritualiteit, de kracht van het kleine en de verbinding met het diepste in je zelf, je ziel.

Impressies van een gesprekskring in Houten 

Samen in de gesprekskring,

Praten over een boek,

Uit: ‘Levenslessen van een rabbijn’.

Joodse overtuigingen die diep raken

Ons allemaal, onze zielen openend.

Dicht bij elkaar, luisterend,

Innige gedachten, rust, ruimte latend.

Gebroken kruiken bij de Schepping van God’s oerlicht

Lichtstralen verspreid naar duistere krochten.

Kleine goede daden van de mens

 Koesteren  om de wereld te vervolmaken,

De lichtstralen terug te brengen naar de bron.

Uitziend naar de komst van de Messiaanse tijd.

Diep beseffen dat dit het enige is:

Compassie voor de ander,

In zijn wanhoop de verborgen stralen vinden.

Een straaltje hoop om verder te gaan.

Tenslotte

De mens kan kiezen  tussen licht en duisternis, tussen goed en kwaad. Laten we dat dan ook doen om de wereld en de gemeenschap om ons heen wat lichter te maken.

Gesterkt door dit samenzijn, zingend in mijn hoofd daarna een oud zondagsschoolliedje uit ‘Kinderen van één Vader’, overigens wederom met muziek van Catharina van Rennes….

“Laat je lichtje schijnen,

Helder in het rond.

Laat het vriendelijk stralen,

Waar je droefheid vond,

Laat het blijde flikkeren

Waar men schertst of lacht

Krachtig moedig brandend

Waar het lot je bracht”.