De uitputting bereikt

Sinds er dichtbij een noodopvang voor vluchtelingen opende heb ik een groepje vrouwen onder mijn vleugels die ik wat Nederlands bijbreng en kennis over Nederland. Niemand van hen weet veel over Nederland of andere Europese landen. Alhoewel ze goed opgeleid zijn in hun eigen land is Nederland onbekend terrein.

Ze volgen het nieuws zo goed en kwaad als het gaat. Het roept veel vragen bij ze op.

Vol verbazing horen ze dingen waar ze niet eerder bij stilstonden. Waarom er zoveel water in Nederland is, waarom het zo ingewikkeld is nieuwe huizen te bouwen, de omvang van de Nederlandse veeteelt, de klimaatproblemen.

Langzaam bevatten ze waar ze terecht zijn gekomen, weliswaar een vrije democratie maar met andere uitdagingen.

Onzekerheid

Een terugkomend onderwerp zijn vragen over wat hen te wachten staat.

De scherpe uitspraken van die lange blonde meneer en hun Koerdische landgenote Yesilgöz doen hun bevriezen. Wachttijden worden steeds langer. Misschien worden ze afgewezen, mogen ze hun kinderen niet laten overkomen of moeten ze na een paar jaar weer terug, naar waar ze vandaan komen, de gevangenissen in die ze ontvluchtten of niet mogen werken als leerkracht, rechter, accountant, advocaat.

Ik leg uit, nuanceer, zeg hen dat de soep nog niet zo heet gegeten wordt, maar zie het vertrouwen op een leefbare toekomst in hun ogen week na week wegsmelten. Ze worden bleker, vermoeider, hebben vaker vreselijke hoofdpijn en worden ziek. Zoveel mensen bij elkaar met zo weinig ruimte, ze steken elkaar aan.

Ze voelen zich ’s morgens te moe om op te staan.

De uitputting bereikt

Ze verliezen hoop. Bleek en gapend doen ze hun best naar mij te luisteren, maar ik merk dat het steeds minder beklijft, ze stellen dezelfde vragen. Ze volgen verbeten steeds meer lessen Nederlands, het aanbod groeit gelukkig gestaag, maar wat zal er na de verkiezingen in oktober gebeuren? Wanneer zijn ze eindelijk aan de beurt voor het IND gesprek en wanneer zullen ze weer een normaal leven kunnen leiden met privacy en werk. Ze verliezen de hoop ooit hun familie weer te zien, krijgen berichten van overleden moeders en vaders en bombardementen. Maar kunnen ze hier wel landen?

Aandacht en vriendschap

Het is niet alleen maar narigheid. Behalve het delen van angst en zorgen delen we liefde, steun en knuffels. We lachen volop en gaan na afloop gesterkt met het leven verder.

Het is ook een praatgroep, we delen onze levensverhalen. Hartverwarmend.

Samen maken we mooie wandelingen door de stad en langs prachtige tuinen en bezoeken soms een museum. Ze begrijpen steeds beter hoe hier geleefd wordt in onze multiculti samenleving. Ze denken na welk werk ze zelf zouden kunnen doen.

Gelukkig kan ik zo nu en dan, ondersteund met donaties van de Diaconie van de Geertekerk hen in het hier en nu verwennen met een uitstapje en een terrasje in de zon. Behalve alle bekende narigheid is er ook nog een normale wereld, laten we die met zijn allen beschermen zo goed als we kunnen.