Vrouwen Iftar op Internationale Vrouwendag

2026 is een bijzonder jaar in religieuze termen omdat de Christelijke Vasten die we ook in de Geertekerk vieren en de Islamitische Ramadan volledig samen vallen. Dat is maar eens in de 30 tot 34 jaar het geval. Hoe bijzonder is dat.

Vrouwen iftar

Tijdens de Ramadan wordt na zonsondergang het vasten verbroken met een zorgvuldig klaargemaakte maaltijd die de Iftar genoemd wordt. Dit jaar werd ik verrast met een uitnodiging om nota bene op Internationale Vrouwendag mee te doen aan een grote Vrouwen Iftar op Kanaleneiland in Utrecht.

Ik was benieuwd en trof een enorme zaal met vrolijke vrouwen aan. Vrouwen met hoofddoek, vrouwen zonder hoofddoek hadden allerlei Nederlandse vrouwen uitgenodigd die hen nu of eerder ondersteunden met taal en integratie, om samen het leven te vieren, verhalen te delen, lekker te eten en drinken en veel te lachen. De vrouwen waren blij om eens iets terug te kunnen doen. Ze voelen zich altijd aan de ontvangende kant en het is zo fijn om eens wat te geven.

Solidariteit en successen

Nadat we onze borden leeg gegeten hadden namen na elkaar vijf spreeksters het woord. Ieder bracht vanuit hun eigen perpectief onder woorden hoe belangrijk het is als vrouwen solidair met elkaar te zijn. Mijn eigen moeder die een fervent feministe was en zich in de 70er jaren onvermoeibaar inzette voor internationale vrouwen solidariteit had het prachtig gevonden.

Kern van de verhalen was hoe vrouwen die van elders komen door de steun die ze ontvangen optimaal kunnen integreren in de Nederlandse samenleving. Een vrouw, docent Natuurkunde, vertelde over haar aangrijpende vlucht in 2018, hoe ze nu in 2026 herenigd met haar gezin een nieuw thuis heeft opgebouwd, een volkomen reset van haar leven doormaakte en in een baan in de ICT werkt. Er volgde een groot applaus voor dit succes verhaal. Niemand van ons weet tenslotte wat ze op haar levenspad tegen zal komen, iedereen kent kleine en grote tegenslagen, maar je moet er iets van maken en elkaar overeind helpen in een wereld die steeds onvoorspelbaarder lijkt.

Wens

Aan het einde van deze inspirerende avond moesten we allemaal een wens op een klein gekleurd papiertje schrijven en inleveren. Bij de uitgang pakten we vervolgens zo’n beschreven papiertje uit een grote mand. Op mijn papiertje stond de volgende tekst:

Een vrouw
Verwond in de kracht van haar gevoelens
Met haar liefde geeft ze iedereen opnieuw hoop