Ubi Caritas

Een poosje geleden was ik bij een oude dame op bezoek om kennis te maken. Sinds enkele weken kan ze niet meer zelfstandig wonen. Ze verblijft in een woonzorg complex op een somatische afdeling waar ik als geestelijk verzorger werk. Ze is een hele leuke, karaktervolle vrouw. Ongehuwd, geen kinderen, een leven gewijd aan theologie studie, idealen en kerk.

God bij ons

Mevrouw vertelt over haar interesses, haar verlangen naar studie en liefde voor Taizé-liederen. Meerdere malen verzucht ze dat ze ‘hier’ diepgang mist. Als ik doorvraag blijkt dat voor haar diepgang gelijk staat aan het gevoel van Gods nabijheid. En dat lijkt ‘hier’ wel weg. Naarmate ons gesprek vordert vertelt mevrouw wel hoe goed de sfeer ‘hier’ is en hoe lief de zorgmedewerkers. Meerdere malen zegt ze: ‘ze zijn dol op me’. En dan kijkt ze verrast. Daarna verzucht ze weer hoe ze ‘hier’ diepgang mist. En dan opeens denk ik aan het Taizé-lied, Ubi Caritas: ‘daar waar liefde is en vrede, daar is God met ons’. Ik begin te zingen en vervolgens zingt mevrouw mee. Daarna vraag ik: ‘als ‘hier’ liefde is en vrede, dan is God ‘hier’ toch ook, bij u, bij ons?’ Zo had ze het nog niet bekeken. Ze leek wat opgelucht. Daarna viel ze stil. Na een poosje zei ze: ‘ja, in liefde en vrede is God met ons, maar ook in verdriet’. En toen viel ik stil. Ik was onder de indruk. Ze heeft gelijk. Direct vroeg ik me af: ‘ging ik in het gesprek voorbij aan haar lijden?’. Ik herpakte mezelf en vroeg naar haar verdriet. Vervolgens vertelde ze openhartig over haar leven en over haar verlies. Dat deed haar zichtbaar goed. Aan het einde van ons gesprek zongen we samen nog één keer samen ‘Ubi Caritas’. Toen zei ze: ‘ik heb nu diepgang ervaren, dat kan ‘hier’ dus toch’.

Taizé-vieringen in de Geertekerk

Later op de fiets naar huis had ik allerlei gedachten hoe ik mevrouw verder zou kunnen helpen om diepgang te ervaren. Zou het bijvoorbeeld mogelijk zijn om haar een keer op een zondagavond mee te nemen naar een Taizé viering in de Utrechtse Geertekerk….?