Lang kijken

“Kies één kunstwerk uit in een museum en ga daar heel lang naar kijken”. Aan dat advies van mijn oma Helene moest ik weer denken toen wij afgelopen maart in Rome tussen de drommen toeristen terecht kwamen. In de loop van de week had ik steeds meer de neiging om te vertragen. Rome is een geschikte oefenplek voor vertragen omdat het ondoenlijk is om alle kunst in de stad te bekijken. Of je nou een dag hebt, een week, een maand of een jaar. Je zult je streven naar volledigheid moeten laten varen.

We bezochten de stad voor het eerst.  “Ik denk echt dat het iets voor jullie is” had mijn oudste gezegd. Hij kreeg gelijk. We keken onze ogen uit, bezochten alleen al ruim 20 kerken in de week dat we er waren. Bij een heel oude basilica op de Aventijn, gewijd aan de heilige Sabina, hadden we een ontmoeting die het nut en de opbrengst van vertraging nog eens extra in ons smoel wreef.

Lang kijken

De Santa Sabina is een hallenkerk uit de 5^de eeuw. Prachtig gefilterd licht valt binnen door ‘glas’ van gipskristal (Seleniet). We groetten de non die tegelijk met ons binnen kwam en haar rondje langs de altaren liep, ik deed een stap opzij voor een rustig gezelschap uit Japan en wees ze erop hoe ze een foto konden maken exact langs de as van de paleo-christelijke hallenkerk.

Maar de deur met houtsnijwerk uit 432 na Christus, dat is het ‘klapstuk’ van deze kerk. Ademloos stonden we te puzzelen welke bijbelverhalen waren afgebeeld. De afbeeldingen hadden nog de beweeglijkheid van Griekse en Romeinse kunst, maar dus christelijke motieven. Hebreeuwse bijbel en Nieuw testament stonden door elkaar heen, de Hemelvaart naast de Hemelopneming van Elia. Een huis met drie verdiepingen en schuine kap viel op, de eerste afbeelding van een kruisiging.

Amazing

Opeens was het uit met de rust. Een Amerikaans gezin kwam luid pratend aan vergezeld van een privé gids met een sterk Italiaans accent. Zij gaf een korte toelichting, het gezin zwermde al fotograferend om ons heen onder het slaken van de kreet “Amazing, amazing!” – en weg waren ze weer. Het was misschien half negen? Er lag nog een dag vol verbluffende ‘sights’  en ‘hidden gems’ voor ze.

Nou is Rome nooit rustig. Mensen komen van over heel de wereld, er is geen hiërarchie tussen ‘goede’ en ‘slechte’ toeristen. Maar op dat moment voelde ik wat die eeuwige stad met me gedaan had. Dwars door alle gidsen, Wikipedia, audiotours en bordjes met toelichting heen had ik er geleerd om lang te kijken. Heel lang.