Feel good

In juni opende ik de nieuwsbrief van de bibliotheek en werd meteen een beetje opgewonden: een feel good event met Jill Mansell. Dochter gemaild, die nog blijer was dan ik als groot liefhebber van ‘romantische werken’, zoals we dit thuis noemen, met Jill als topfavoriet. Zij kocht meteen een kaartje voor september en ik een maand later ook; gezellig samen op pad.  

Blij

Tegelijkertijd bleef ik me afvragen waarom ik hier nu zo blij van werd, beetje vreemd eigenlijk. Ik heb zelf volstrekt niets met dit genre. Toegegeven ik raak er zo nu en dan per ongeluk in verzeild. En ja, dan vind ik het best leuk en onderhoudend. En ook heel fijn dat het – ná de catastrofe – per definitie goed afloopt.

Zou het aan de tijd liggen, de onrust in de wereld, de onrust op mijn werk? Roept dat een ongebreideld verlangen op naar eenvoud, onbezorgdheid, overzichtelijkheid? Het speelt vast mee, net als het vooruitzicht om dit samen met mijn dochter te doen. Feit is dat ik nieuwsgierig was naar het ‘event’ en de ‘goodybag’, niets menselijks is mij vreemd.

Roze wolk

En zo stortten wij ons in de roze wolk. We gingen er vol in. Er was een markt waar veel relevante auteurs direct aanspreekbaar waren op hun werk. Er waren kraampjes met hebbedingetjes die je niet nodig hebt. Er was creativiteit, iets met kralen en lekker kleuren. Je kon op je gemak gaan zitten luisteren naar allerlei boeken. En er waren workshops, eigenlijk minicolleges door de auteurs.

Helaas miste ik de workshop hoe je je eigen verhaal beter op je tijdlijn kon verkopen. Toen waren we te druk met koffie. Daar had ik de pest over in. Heel aardig was de workshop hoe je een feel good verhaal opzet met diverse auteurs in het panel. Alle elementen hadden we met z’n allen goed in de vingers, maar daarmee staat het verhaal natuurlijk nog niet op papier.

Cliché

Toen we in de rij stonden voor die workshop zagen we te midden van al die vrouwen een man rondlopen. Je zag hem nieuwsgierig door ramen gluren, zoekend in het rond kijken. We moesten erom lachen. Ja, daar liep mijn echtgenoot, duidelijk stik nieuwsgierig. We riepen en zwaaiden en hij kwam naar ons toe, kloeke krimi van Joel Dicker in de hand. Hij was ‘toevallig’ in de bieb. Terwijl we even aan het praten waren vroeg hij opeens of ik naar de kapper was geweest. Ja, dinsdag, floepte ik eruit. Alle dames in de omgeving schoten in de lach. Dat cliché was ook weer getackeld op de zaterdagmorgen.

Het allerleukste was het interview van de twee topauteurs Jill Mansell en Jojo Moyes. Oei, ik wist niet eens van het bestaan van Jojo af, maar wat een leuke vrouw was dat. En vooroordelen, vooroordelen…. er was niets doms of onnozels aan beide dames. Mansell was ooit klinisch neurofysioloog en Moyes journalist bij een krant. Het interview was onderhoudend, bijna cabaretesk. De vragen uit het publiek verrassend, met als topper: ik ben een emotionele lezer, moet u ook wel eens huilen bij het schrijven van een scene? Nou dat moesten ze niet per se. Gênant maar waar, ze moesten wel vaak lachen om hun eigen grapjes.

Feel good

Het was een heerlijke dag, even uit de sleur, opgetild door het enthousiasme van alle mensen om me heen. Je raakte gemakkelijk met elkaar in gesprek. En er ging een wereld voor mij open met auteurs waarvan ikzelf nog nooit had gehoord en die toch al jaren aan de weg timmerden. Ik werd blij van het vuur waarmee de schrijfsters vertelden over hun verhaallijnen en vondsten, over hun manier van werken; Jill schrijft met vulpen, je begrijpt, als vulpenliefhebber doet me dat wat. Het is duidelijk, je bent nooit te oud om te leren. Maar ik houd zelf toch van een wat ingewikkelder opzet en meer diepgang, fluistert de snob in mij koppig. Nee, de echte open geest zit naast mij op de bank. Mijn man zit daar te genieten van een boek van Jojo Moyes. En vooruit, meteen een leestip van mijn kant: The Wedding People van Alison Espach. FYI Jojo vond het een zomerhit.