Een kijkje in de keuken
Geschreven door Lense Lijzen
In de week van Oud en Nieuw verbleven wij een paar dagen op de Veluwe, in de buurt van Epe. Een goede plek om wandelingen te maken in de bossen, meestal op gebaande paden. Er lag nog geen sneeuw, het sprookje van dit moment moest nog geschreven worden. Wel verzonnen wij verhalen over wolven want in ons huisje lagen folders over wat te doen als je een wolf tegen zou komen; en vooral ook wat beter was om niet te doen. Het meest zichtbare teken van de aanwezigheid van wild waren de pootafdrukken van wilde zwijnen. Afgaand op de hoeveelheid daarvan moeten het er heel wat zijn. Maar ook die zijn we niet tegengekomen ondanks een keer vroeg opstaan van mijn huisgenoten.
Kasteel Cannenburch
Om onszelf cultureel niet helemaal vrijaf te geven bezochten we ook kasteel de Cannenburch in Vaassen, een dorp tussen Epe en Apeldoorn. Al als kind was ik gefascineerd door kastelen en landhuizen, hun bewoners en geschiedenissen. Misschien komt dat wel omdat ik grotendeels in het Gelderse ben opgegroeid waar niet alleen veel bos is, maar ook een groot aantal stenen getuigen staat van wie macht en/of geld hadden. Ook in het Utrechtse staan ze, denk aan De Haar of slot Zuylen en de vele huizen aan de Vecht of de Stichtse Lustwarande.
Oude verhalen
In mijn Groningse tijd als dominee ben ik ook gaan kijken naar de (bak)stenen en het metselwerk, daar vooral mooi zichtbaar bij en in de vele oude kerkjes, borgen en boerderijen. Van de techniek weet ik eigenlijk niets, net zo min als van de soorten stenen. En toch kun je zien dat daarin oude verhalen staan, als ramen zijn dichtgemetseld of muren verplaatst, als er na een eeuw weer is afgebroken of bijgebouwd. In de Cannenburch zag ik beneden de oude gewelven (zoals je ze ook in de stad Utrecht hebt) en ook, onderin, de oude, herstelde keuken met zijn koperen pannen, aanrecht, oven en (hoe praktisch!) een klein steil trappetje naar de eetzaal. Eigenlijk zijn keukens toch de spil van een huis, bedacht ik me. En alleen vanuit ‘downstairs’ was het leven ‘upstairs’ mogelijk, de keuken voorop.
Een open blik en een open geest
Voor de meesten van ons is een kijkje in de keuken echter geen ’trap op, trap af’, van bedienen of bediend worden maar een kwestie van een paar meter lopen. Anders is dit met een blik op het net begonnen jaar. Soms zou je vast een kijkje in de keuken willen krijgen wat er voor je in het verschiet ligt, een andere keer denk je: beter van niet, laat maar komen, ik zie het wel. Laten we hoe dan ook dit net begonnen jaar maar met een open blik en een open geest ingaan en met aandacht bereiden en ontvangen wat ons voedt en laat leven, binnen en buiten onze geloofsgemeenschap.
