Alleke Wieringa

Beste site-surfer,


Wat aardig dat u op mij geklikt hebt. U hoopt waarschijnlijk mij digitaal iets beter te leren kennen. Het gesprek loopt noodgedwongen wat eenzijdig. Het liefst was ik even uit uw beeldscherm gestapt zodat we echt met elkaar kunnen praten.

Ach, wie weet, gaat dat ooit ook nog eens tot de technische mogelijkheden behoren…. nu wordt het een –wat zal ik zeggen?- ‘profilerende monoloog’?

Vrij denken

Sinds 1978 ben ik theologisch ‘actief’. Toen begon ik aan de Rijksuniversiteit Utrecht met een studie in de Godgeleerdheid. Een uiterst degelijke faculteit, waar wij met 100 (!) studenten aankwamen.

Al heel snel was mij duidelijk dat geloven iets is wat met de praktijk te maken moet hebben: je moet het kunnen ervaren, je moet het kunnen doen en beleven. Ik ontdekte dat ik een vrije geest was te midden van vele rechtzinnigen. Het heeft me geleerd om mijn eigen mening te vormen. 

In het begin was dat moeilijk om te ontdekken; je bent jong en je wilt er graag bij horen. Maar er is altijd iets in mij geweest dat zich ertegen verzet heeft om dingen aan te nemen die ik niet begrijp of die ik niet kan volgen. En dat waren daar best veel dingen. Van het ‘mij afzetten tegen…….’ heb ik geleerd dat het de kunst is om niet in het verzet te blijven hangen. Ik bedacht me, dat datgene wat verzet oproept eigenlijk een uitdaging vormt om onder woorden te brengen wat het dan wel zou moeten zijn, als het dat ene het duidelijk niet is. Zo kom je tot een positief en constructief denken (en voelen en ervaren) over geloven.

Mensenwerk

Bakens op mijn pad waren (en zijn in zekere zin nog steeds) rabbijn Yehuda Aschkenasy, en prof. Coert Lindijer. Geloven heeft altijd met mensen te maken: mensen met hun allerhoogste en hun allerdiepste gedachten; mensen in vervoering en mensen in nood. Geloofsleven dat los staat van de dagelijkse praktijk, dat zogezegd geen ‘handen en voeten’ heeft, zegt mij niet zo veel.

De geschriften van Harry Kuitert legden een stevige ‘antropologische vloer’ onder al te loodrecht hemelhoog denken, zoals dat aan mijn (barthiaanse) faculteit gepropageerd werd.. Het werk van Eugen Drewermann, met in zijn kielzog Nico Ter Linden,  helpt de psychodynamiek onder de grote bijbelverhalen te verstaan. Diverse klinisch pastorale trainingen hielpen mij mijzelf in relatie tot mijn werk te verstaan.

Pad

Door de wol van de pastorale psychologie en de judaïca geverfd,  koos ik mijn eerste werkveld in de relatieve oecumene van het ziekenhuispastoraat. Ik paste nog niet goed in een kerkgenootschap, vond ik. De eerste baan was in een psychiatrisch ziekenhuis, de volgende in een revalidatiecentrum, en daarna in een wijkgemeente als pastor in het ouderenwerk. Van heel dichtbij heb ik meegemaakt hoe mensen lijden onder gekte, hoe het is om zwaar gehandicapt te raken en wat oud worden met zich meebrengt.

De overstap van werk in de zorg naar de gemeente kwam voor mij op een natuurlijk moment. Ik was er aan toe en had gelukkig al lang de weg naar de Remonstranten gevonden.

Andere sporen

Daarnaast heb ik volop geleerd en ben dito geïnspireerd door allerlei andere belangrijke gebeurtenissen op mijn levenspad. Als secretaresse leerde ik de Nederlandse wereld van de alternatieve geneeswijzen kennen; ik mediteerde een aantal jaren bij Vajradhathu Amsterdam, en verbleef een week of zes in de Emmaüspriorij in Maarssen. Ik bouwde mijn eigen sjamanendrum en nam deel aan een aantal zweethutceremonies. Ik zou graag weer eens naar het Eigentijds Festival gaan. Er zijn zoveel manieren om contact te maken met hetgeen een mens overstijgt.

Ik zie onze vrijzinnige christelijke weg als één paadje tussen de vele sporen die er zijn naar het hogere. Het is een pad dat me vertrouwd is en een taal die me aanspreekt. De bijbel biedt voldoende aanknopingspunten om op een zinvolle manier over ons leven na te denken en ervaringen op te doen. Het jaarritme van de christelijke traditie is me dierbaar. En binnen het christendom zelf zijn nog zoveel mooie paden te verkennen: zoals de stroming van Unitariërs, de aandacht van de Benedictijnse spiritualiteit en het alledaags mystieke van het Keltische christendom. Zo voel ik me geworteld en vrij tegelijkertijd.

En verder

Naast mijn werk voor de Geertekerk ben ik moeder van twee mooie jonge mensen in de groei (en baas van een charmante, oude cairn terrier).

In mijn vrije tijd ben ik graag buiten: om te wandelen of te fietsen of om een vuur te stoken. En als het weer er naar is: kamperen! Sinds kort ben ik weer lid van scouting en help bij het beheer van een Scoutlabel terrein in Dwingelo. Verder ben ik actief in de coördinatiegroep van Netwerk Mirre, een netwerk voor les/bi vrouwen geloof en spiritualiteit. Mocht er nog tijd of gelegenheid zijn dan treft u mij boetserend, schilderend of –witbestoven- met een speksteen op schoot aan. Dieren zijn voor mij een grote inspiratiebron.

Op Twitter ben ik te volgen als @ffuitwaaien en op Facebook deel ik de kleine genoegens van het leven. Over mijn werk zult u daar niet zoveel vinden. Veel is vertrouwelijk. Maar als het om openbare aangelegenheden gaat en ik ben er enthousiast over, dan zal ik er zeker –als de tijd het toelaat- melding van maken.

Wel, wie weet treffen wij elkaar eens in levenden lijve.

Voor nu een groet en veel surfplezier gewenst.

ds. Alleke Wieringa

Taakverdeling

Wijken: Utrecht Hoograven/Lunetten, Wilhelminapark, Oog in Al/Kanaleneiland
Regio’s: Houten, de Bilt/Bilthoven, West-Betuwe en Maarn/Doorn, Vechtstreek, Driebergen
Overig: Studentenpastoraat IPSU
Aandachtsgebieden: Wg. Eredienst, Sg. Jeugd- en Jongerenwerk

Contact

Ds. A.L. (Allalleke2_close_upeke) Wieringa
Distelvlinderberm 56
3004 WT  Houten
T: 030 2882908
E: alwieringa@icloud.com


Spreekuur: dinsdag, woensdag en donderdag van 18.30 – 19.30 u